Αρχείο

    

Απάντηση 23.06.011.01.1020

 

Απάντηση ημερομηνίας 22 Αυγούστου 2017 του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού κ. Κώστα Καδή στην ερώτηση με αρ. 23.06.011.01.1020, ημερομηνίας 10 Ιουλίου 2017, του βουλευτή εκλογικής περιφέρειας Λευκωσίας κ. Χαράλαμπου Θεοπέμπτου
 

«Αναφέρομαι στην πιο πάνω ερώτησή σας και σας πληροφορώ ότι με βάση τους υφιστάμενους νόμους και κανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπάρχει οποιαδήποτε δυνατότητα για κατ’ οίκον διδασκαλία του παιδιού για τις τάξεις του δημοτικού (home schooling). Σύμφωνα με τους περί Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης (Υποχρεωτική Φοίτηση και Παροχή Δωρεάν Παιδείας) Νόμους του 1993 και 2004:

“3.-(1) Η φοίτηση στην προδημοτική τάξη, στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο είναι υποχρεωτική, μέχρις ότου ο μαθητής συμπληρώσει το γυμνασιακό κύκλο ή το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, οποιοδήποτε από τα δύο επισυμβεί πρώτο.

4. Όποιος έχει την επιμέλεια του προσώπου του μαθητή και παραλείπει την εγγραφή ή την εποπτεία του ως προς τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 3 διαπράττει αδίκημα τιμωρούμενο με ποινή φυλάκισης μέχρι τρεις μήνες ή με χρηματική ποινή μέχρι 150 λίρες ή και με τις δύο αυτές ποινές.” (Ν. 24(I)/1993 και Ν. 220(I)2004)
Ως εκ τούτου, όλα τα παιδιά θα πρέπει να φοιτούν υποχρεωτικά σε δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο και σε περίπτωση που δεν φοιτούν σε σχολείο οι γονείς ή οι κηδεμόνες διαπράττουν ποινικό αδίκημα.

2. Η μόνη εξαίρεση που μπορεί να δοθεί περιλαμβάνεται στους περί Αγωγής και Εκπαίδευσης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες Νόμους του 1999 έως 2014, όπου:

“3.-(2) Στα παιδιά με ειδικές ανάγκες της δημοτικής και της μέσης εκπαίδευσης που για λόγους υγείας δεν μπορούν για μακρύ χρονικό διάστημα να παρακολουθούν το κανονικό πρόγραμμα μαθημάτων στο σχολείο δυνατό να εξασφαλίζεται εκπαίδευση κατ’ οίκον ή σε νοσηλευτήρια. Η παρακολούθηση μαθημάτων εκτός του σχολείου θεωρείται μέρος του κανονικού προγράμματος μαθημάτων στις κανονικές τάξεις που είναι εγγεγραμμένα τα παιδιά”. (Ν. 113(I)1999 και Ν. 87(I)72014)

3. Μέσω της φοίτησης σε ένα σχολείο, καλλιεργούνται όλα τα είδη μάθησης, δηλαδή οι πληροφορίες, έννοιες, τρόπος σκέψης και στρατηγικές, στάσεις και αξίες τις οποίες αναμένεται να αναπτύξει ο μαθητής, ώστε να πιστοποιούνται η ανάπτυξη και οι ικανότητές του ανά τάξη και επίπεδο εκπαίδευσης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται, επίσης, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, στην καλλιέργεια κριτικής σκέψης και δημιουργικότητας, σε στάσεις διά βίου μάθησης, συμβίωσης και συνεργασίας, ούτως ώστε τα μαθησιακά αποτελέσματα να παρέχουν τη βάση για ποιότητα ζωής και ουσιαστική δραστηριοποίηση στη σύγχρονη κοινωνία, κάτι που η κατ’ οίκον εκπαίδευση δεν μπορεί να προσφέρει. Επιπρόσθετα, αυτή η μορφή εκπαίδευσης δεν παρέχει στα παιδιά ευκαιρίες αλληλεπίδρασης με άλλα παιδιά, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η κοινωνική τους ανάπτυξη, καθώς δεν μαθαίνουν πώς να επικοινωνούν ή να συμπεριφέρονται σε ομάδες, ενώ στερεί από τα παιδιά ποικίλες σχολικές εμπειρίες και βιώματα. Τα παιδιά που μεγαλώνουν εκτός του σχολικού πλαισίου δεν έχουν ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση και ανάπτυξη των κοινωνικών τους δεξιοτήτων, διότι απομακρύνονται από τις ομάδες των ομηλίκων τους, δεν γνωρίζουν άλλες συμπεριφορές και νοοτροπίες, έχουν άγνοια του ανταγωνισμού και έλλειψη κινήτρου για μάθηση και αδυνατούν να υπακούσουν σε κανόνες που θέτουν πρόσωπα εκτός του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Η κοινωνική ανάπτυξη θεωρείται στις μέρες μας κομβική ικανότητα, για να μπορεί το άτομο να ζει και να εργάζεται ως ενεργό μέλος της κοινωνίας. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω σημεία, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού δεν προτίθεται να διαφοροποιήσει το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο.»

 
     

    

     © Copyright 2000.  Η Βουλή των Αντιπροσώπων